Нүгэл буян хоёр зөрөлдөж тогтох хэрнээ
Нүд нүдээ харахгүй сөргөлзөж явах орчлонд
Үхэл ирэхийг мартах үйлийг минь тээсэн ижий минь

Гучин өвлийн уйтгарт цаснаас асууж

Гучин хаврын гоонь салхинд эрлээ

Гучин зуны өнчин шүүдрээс сураглаж

Гучин намрын гансарсан бороонд хайлаа

Монголоо өмөөрөхдөө сэлэмний ир шиг хурц бай
Монголоо өрөвдөхдөө сэтгэл зүрхнээсээ хайлж бай

Монгол цустай хүн бүхэн заавал сонс

Би чамд хайртай
Гал халуун хайранд шатаж ганцхан чамайг л хайрлая
Гарцаагүй үхэх орчлонд ганцхан чамайг л хайрлая

..

…Сайхан хайр байдаг юм шүү. Олбол алдаж болохгүй

Өнгөрсөн зун би Архангай аймагт байдаг авга ахындаа амарч билээ. Тэдний айлыг Юндэнгийнх гэдэг. Манай ахынхтай нийлж нэгдлийн мянга шахам хонь хариулдаг байлаа. Юндэнгийнх уул нь манай нутгийнх биш. Хожим намайг сургуулийн мөр хөөж гарснаас хойш цагаачлан иржээ. Хүүхдүүд нь тус бүр айл болоод өөр нутагт байдаг ба эх нь Ханд гэгч ная гаруй настай эмгэн хамт амьдардаг байв.

:

Сар бүрийн 10-нд бид хоёр танилцсан өдрөө тэмдэглэж “Виннерс”-т суугаад Дөл маань надад ягаан сарнай бэлэглэдэг байсан юм. Халиун яриагаа таслан:

-Чи юм уух уу? Миний энэ урт яриа залхууг чинь хүргэх шиг боллоо гэхэл энэ гайхам хайрын түүхэнд бүр автагдчихсан байсан би сэхээ орж

Хєх Азийн цээжин дээр ирж буцахын учир
Хvмvvvний алтан заяа энд байхын учир
Туурайн тамгатай хєрсєн дээр унагатай Хамт тэмцэж хєлд орохын учир
Тунгалаг шандны толиог хулантай хамт булаалдаж рашаан амсахын учир
Би Монголдоо мэндэлсэн

Гараа дэлгэн авах хувь тавьлан байхгүй бол
Ганцаардлын аястай хорвоог туулъя уу гэсэн юм
Гал халуун хайраа мөсний жаварт үргээхдээ
Гарцаагүй энэ л миний зам гэж хэнээс ч илүү итгэнэ.